Jak na codzie\u0144 siedzia\u0142em w biurze czuj\u0105c monotoni\u0119 wykonywanych dzia\u0142a\u0144. Wszystko ci\u0105gle takie samo. Wszystko identyczne, wszystko to jedynie rutyna.
\nTakie to my\u015bli przewija\u0142y si\u0119 przez moj\u0105 g\u0142ow\u0119. Ju\u017c od o\u015bmiu lat tkwi\u0142em w biurokracji. M\u00f3j ca\u0142y \u015bwiat opiera\u0142 si\u0119 wsumie tylko i wy\u0142\u0105cznie na pracy, jedzeniu, \u015bnie, pracy, jedzeniu, \u015bnie. Cz\u0119sto zostawa\u0142em w biurze po godzinach, gdy by\u0142o wi\u0119cej papierzysk do wypisania, czy wi\u0119cej klient\u00f3w do ops\u0142u\u017cenia.
\nMoje \u017cycie by\u0142o jednym wielkim koszmarem, z kt\u00f3rego nie mia\u0142em nawet szans si\u0119 uwolni\u0107. Nie mia\u0142em perspektyw na \u017cycie. Uko\u0144czy\u0142em zaledwie technikum administracyjne, a teraz, teraz tkwi\u0142em w jednej z wielkich korporacji, siedz\u0105c wiecznie za biurkiem.
\nMo\u017ce i pieni\u0105dze z tej pracy by\u0142y dobre, lecz co mi z tego przychodzi\u0142o? Nic. Nie mia\u0142em rodziny. Nie mia\u0142em nawet czasu na spotkania ze znajomymi, bo prace w niedziel\u0119 te\u017c by\u0142y chlebem powszednim.
\nW ko\u0144cu na zegarze wybi\u0142a godzina osiemnasta. Jak na codzie\u0144 posprz\u0105ta\u0142em stanowisko pracy, zapakowa\u0142em torb\u0119 i opu\u015bci\u0142em biuro.
\nJak na codzie\u0144 wsiad\u0142em do zaparkowanej pod firm\u0105 Toyoty Yaris i zapu\u015bci\u0142em silnik, by ruszy\u0107 w t\u0119 sam\u0105 tras\u0119 do domu, kt\u00f3r\u0105 pokonywa\u0142em 2 razy praktycznie ka\u017cdego dnia.
\nPo powrocie zjad\u0142em dwie kanapki z serem i zasiad\u0142em przed telewizorem, przyt\u0142oczony rutyn\u0105. Przewija\u0142em kana\u0142y, \u017ceby zobaczy\u0107, czy mo\u017ce nie nadaj\u0105 jakiego\u015b ciekawego filmu, lecz z tej jak\u017ce interesuj\u0105cej czynno\u015bci wyrwa\u0142 mnie telefon.
\nSpoj\u017ca\u0142em na wy\u015bwietlacz. Dzwoni\u0142a moja siostra.
\nZ lekkim u\u015bmiechem na twarzy wcisn\u0105\u0142em zielon\u0105 s\u0142uchawk\u0119.
\n– Taak? – Zapyta\u0142em.
\n– Jack, s\u0142uchaj. Nie mam zbyt wiele czasu. – Jej g\u0142os by\u0142 nabrzmia\u0142y smutkiem i wydawa\u0142o mi si\u0119, \u017ce p\u0142aka\u0142a.
\n– Co si\u0119 sta\u0142o? – Zapyta\u0142em lekko zaniepokojonyy.
\n– Pami\u0119tasz m\u00f3j ostatni wyjazd w g\u00f3ry? –
\n– Chwila. Ten w Alpy, w kt\u00f3ry zabra\u0142a\u015b tylko Verity? –
\n– Dok\u0142adnie tak. Pami\u0119tasz za pewn\u0119 o tym, co tam odkry\u0142y\u015bmy. –
\n– Jaskinia? –
\n– Zgadza si\u0119. Widzisz, od tamtego czasu mam wra\u017cenie, \u017ce co\u015b mnie opserwuje. –
\n– M\u00f3wisz mi do piero teraz? –
\n– My\u015bla\u0142am, \u017ce to g\u0142upota. Ale teraz, teraz to wygl\u0105da inaczej. –
\n– Co\u015b ci si\u0119 sta\u0142o? –
\n– Ze mn\u0105 jeszcze nie. Ale Verity, ona, ona, – Jej g\u0142os za\u0142ama\u0142 si\u0119 i us\u0142ysza\u0142em szloch dobiegaj\u0105cy z s\u0142uchawki.
\n– Elena, co si\u0119 tam sta\u0142o? –
\n– Verity obecnie le\u017cy w szpitalu psychiatrycznym. Bredzi co\u015b o kl\u0105twie krwi i prze\u0142amanej piecz\u0119ci. – Powiedzia\u0142a, teraz ju\u017c autentycznie p\u0142acz\u0105c.
\nW mojej g\u0142owie panowa\u0142a gonitwa my\u015bli. Doskonale pami\u0119ta\u0142em ich wyjazd. Oko\u0142o miesi\u0105c temu Elena postanowi\u0142a spe\u0142ni\u0107 swoje ma\u017cenie o wyje\u017adzie w Alpy. Mia\u0142a jecha\u0107 ze mn\u0105, ale niestety, szef niezgodzi\u0142 si\u0119 na urlop z uwagi na du\u017c\u0105 ilo\u015b\u0107 roboty. Moja siostrunia mog\u0142a sobie na urlop pozwoli\u0107. Trafi\u0142a w \u017cyciu o wiele lepiej. Bez problemu dosta\u0142a si\u0119 do biura podr\u00f3\u017cy. Mo\u017ce to dziwne, ale to by\u0142o jej ma\u017cenie.
\nOd zawsze fascynowa\u0142y j\u0105 podr\u00f3\u017ce i odkrywanie nowych miejsc, a w ten spos\u00f3b cz\u0119\u015bciowo mog\u0142a je spe\u0142nia\u0107. I spe\u0142ni\u0142a chocia\u017c jedno.
\nJej szef, kt\u00f3ry swoj\u0105 drog\u0105 by\u0142 chyba totalnym przeciwie\u0144stwem mojego, zaproponowa\u0142 jej 1 wyjazd za darmo, na koszt firmy, jako nagroda motywaj\u0105ca.
\nOczywi\u015bcie Elena nie mog\u0142a przepu\u015bci\u0107 takiej okazji. Pocz\u0105tkowo mieli\u015bmy jecha\u0107 ja, ona i Verity, jej przyjaci\u00f3\u0142ka. Ale przez mojego szefa robota, jak go cz\u0119sto nazywa\u0142em, pojecha\u0142y one obie.
\nPo powrocie, siostra opowiada\u0142a mi o dziwnej jaskini, kt\u00f3r\u0105 odkry\u0142y podczas jednej z wycieczek czerwonym szlakiem. W jaskini znajdowa\u0142 si\u0119 ledwo widoczny ju\u017c pentagram, resztki \u015bwiec, oraz, co najciekawsze, wielki kamie\u0144 le\u017c\u0105cy po \u015brodku.
\nNa owym kamieniu zapisana by\u0142a jaka\u015b inskrypcja, kt\u00f3r\u0105, w ramach mo\u017ce brawury, albo po prostu udowodnienia tego, \u017ce to nic, Verity postanowi\u0142a odczyta\u0107.
\nOd tamtego momentu czu\u0142em, \u017ce co\u015b jest nie tak. Elena chodzi\u0142a smutniejsza i by\u0142a bardziej skryta w sobie. Z Verity nie mia\u0142em zbyt du\u017co kontaktu, lecz ona te\u017c to prze\u017cy\u0142a.
\nZ rozmy\u015bla\u0144 wyrwa\u0142 mnie g\u0142os Eleny.
\n– Jack, pami\u0119tasz, jak denerwowa\u0142e\u015b si\u0119 na nas, gdy powiedzia\u0142am ci, \u017ce Veri przeczyta\u0142a inskrypcj\u0119 z tego kamienia? –
\n– Oczywi\u015bcie. Dobrze znasz m\u00f3j stosunek do zjawisk paranormalnych. –
\n– No w\u0142a\u015bnie. I od tamtego momentu wiedzia\u0142am, \u017ce co\u015b jest nie tak. Veri kilka dni po naszym powrocie trafi\u0142a na opserwacj\u0119. Dzisiaj umie\u015bcili j\u0105 ju\u017c w o\u015brodku, ale to nie jest najgorsze. –
\n– To, sta\u0142o si\u0119 co\u015b jeszcze? – Zapyta\u0142em, pe\u0142en najgorszych przeczu\u0107.
\n– Verity, ona, uciek\u0142a ze szpitala i ukrywa si\u0119 nie wiadomo gdzie. Jest agresywna. Atakuje ka\u017cdego kogo zobaczy, be\u0142kocz\u0105c wci\u0105\u017c to samo. O kl\u0105twie krwi i z\u0142amaniu piecz\u0119ci. Jack. Ja nie wiem, co mam teraz zrobi\u0107! – Elena ju\u017c nie p\u0142aka\u0142a. Ona wr\u0119cz wy\u0142a. Czu\u0142em jej rozpacz i zacz\u0105\u0142em sam j\u0105 odcz\u00f3wa\u0107.
\n– S\u0142uchaj. Elena, s\u0142yszysz mnie? Za chwil\u0119 b\u0119d\u0119 u ciebie. Mo\u017ce co\u015b wymy\u015blimy. –
\n– Dzi\u0119ki Jack. Wiem, \u017ce mog\u0119 na ciebie zawsze liczy\u0107. – Powiedzia\u0142a ju\u017c lekko spokojniejsza.
\n– To b\u0119d\u0119 gdzie\u015b za godzink\u0119. – Rzuci\u0142em roz\u0142\u0105czaj\u0105c si\u0119.
\nTo, co przed chwil\u0105 us\u0142ysza\u0142em brzmia\u0142o, dziwnie. Lecz od zawsze, mo\u017ce wyda si\u0119 to wam g\u0142upie, wierzy\u0142em w zjawiska paranormalne. Wierzy\u0142em w duchy, upiory czy demony. Chcia\u0142em nawet zosta\u0107 demonologiem, lecz zako\u0144czy\u0142em w tym piekielnym biurze.
\nPostanowi\u0142em jak najszypciej pojecha\u0107 do Eleny. By\u0142em co prawda do\u015b\u0107 ju\u017c wym\u0119czony po godzinach siedzenia na niewygodnym krze\u015ble w dusznej klitce biura, lecz rodzin\u0119 zawsze stawia\u0142em na pierwsze miejsce. Lecz w\u0142a\u015bnie w momencie, w kt\u00f3rym zak\u0142ada\u0142em kurtk\u0119 zn\u00f3w zadzwoni\u0142 telefon.
\nSpoj\u017ca\u0142em na wy\u015bwietlacz. Emily. U\u015bmiechn\u0105\u0142em si\u0119 lekko.
\nOstatnio do naszej firmy zosta\u0142a zatr\u00f3dniona nowa pracownica, Emily. Od samego pocz\u0105tku jako\u015b poczu\u0142em, \u017ce b\u0119dziemy si\u0119 rozumie\u0107. To ja pomaga\u0142em jej w pierwszych dniach pracy, zaznajamiaj\u0105c j\u0105 z tym piek\u0142em. Powiem wi\u0119cej. Praktycznie od razu po jej poznaniu otworzy\u0142em si\u0119 przed ni\u0105, wyznaj\u0105c jej kilka sekret\u00f3w, kt\u00f3re wola\u0142 bym, by zosta\u0142y dalej w ukryciu.
\nMo\u017ce to naiwno\u015b\u0107, nie wiem. Lecz jako\u015b czu\u0142em, \u017ce Emily to moja bratnia dusza. Kto\u015b, komu mog\u0119 zdradzi\u0107 wszystko.
\nOna sama by\u0142a wyj\u0105tkowo skryta i nie lubi\u0142a opowiada\u0107 o poprzednim \u017cyciu. Lubi\u0142a za to rozmawia\u0107 o demonologii i zjawiskach paranormalnych, oraz o wielu zwyczajnych sprawach. Nigdy nie brakowa\u0142o nam temat\u00f3w do rozm\u00f3w.
\nCzy czu\u0142em do niej co\u015b wi\u0119cej? Mo\u017ce tak, lecz nie chcia\u0142em anga\u017cowa\u0107 si\u0119 w zwi\u0105zki. Wiedzia\u0142em, \u017ce przez piekieln\u0105 prac\u0119 nie mam na nic si\u0142y ani czasu.
\nCo do samej Emily, nie wygl\u0105da\u0142a te\u017c zwyczajnie jak ja, czy po prostu ludzie. Ilekro\u0107 j\u0105 widzia\u0142em by\u0142a zawsze blada. Jej oczy by\u0142y jakie\u015b takie g\u0142\u0119bokie, o kolorze nieba. W\u0142osy natomiast zawsze zapuszcza\u0142a w 3, grube warkocze kruczego koloru, sp\u0142ywaj\u0105ce swobodnie po smuk\u0142ych plecach.
\nUbiera\u0142a si\u0119 te\u017c raczej na ciemniejsze kolory, podzielaj\u0105c m\u00f3j gust. Oboje uwa\u017cali\u015bmy, \u017ce nie ma potrzeby wyr\u00f3\u017cnia\u0107 si\u0119 z t\u0142umu.
\nNacisn\u0105\u0142em wi\u0119c zielon\u0105 s\u0142uchawk\u0119, gdy tylko zobaczy\u0142em jej imi\u0119 na ekranie smartfona.
\n– No co tam? – Zapyta\u0142em.
\n– B\u0119d\u0119 za kilka minut, je\u015bli to nie problem. Musz\u0119 ci co\u015b powiedzie\u0107. – Oznajmi\u0142a tajemniczo.
\n– No dobra. Tylko jak mo\u017cesz to pospiesz si\u0119, bo musz\u0119 jecha\u0107 do Eleny. – Powiedzia\u0142em roz\u0142\u0105czaj\u0105c si\u0119.
\nOd razu niemal podj\u0105\u0142em decyzj\u0119 o zabraniu Emily ze sob\u0105 do Eleny, oczywi\u015bcie o ile dziewczyna si\u0119 na to zgodzi. Nie martwi\u0142em si\u0119 o zgody siostry, poniewa\u017c ledwo si\u0119 pozna\u0142y z Emily, zacz\u0119\u0142y si\u0119 ju\u017c przyja\u017ani\u0107. W Emily by\u0142o po prostu co\u015b, co sprawia\u0142o, \u017ce nie da\u0142o si\u0119 jej nie lubi\u0107.
\nOko\u0142o 5 minut po telefonie us\u0142ysza\u0142em pukanie do drzwi. Otworzy\u0142em. Za progiem sta\u0142a Emily. U\u015bcisn\u0105\u0142em jej d\u0142o\u0144 i wprowadzi\u0142em do salonu.
\n– Nie chc\u0119 by\u0107 nieuprzejmy czy co\u015b, ale te\u017c mam ma\u0142o czasu, musz\u0119 jecha\u0107 do Eleny. Wiesz, chodzi o spraw\u0119 jaskini. – Zacz\u0105\u0142em na wst\u0119pie.
\n– W\u0142a\u015bnie w tej sprawie do ciebie id\u0119. Chc\u0119 ci powiedzie\u0107, co znajdowa\u0142o si\u0119 w tej jaskini. – Powiedzia\u0142a spokojnie.
\n– Sk\u0105d wiesz? – Zapyta\u0142em zaciekawiony.
\n– Dobra. My\u015bl\u0119, \u017ce koniec z ukrywaniem fakt\u00f3w. Widzisz, ja, nie jestem tak po prostu cz\u0142owiekiem takim jak ty, Elena czy ktokolwiek inny. – Powiedzia\u0142a z kamiennym wyrazem twarzy.
\n– Coooo? – Zapyta\u0142em \u015bmiej\u0105c si\u0119. Brzmia\u0142o to jak kiepski \u017cart, co nie by\u0142o w stylu Emily.
\n– Pos\u0142uchaj Jack. Czuj\u0119, \u017ce mamy ze sob\u0105 wiele wsp\u00f3lnego, to te\u017c wyznam ci prawd\u0119. Ja jestem p\u00f3\u0142wampirem.
\nCDN.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Jak na codzie\u0144 siedzia\u0142em w biurze czuj\u0105c monotoni\u0119 wykonywanych dzia\u0142a\u0144. Wszystko ci\u0105gle takie samo. Wszystko identyczne, wszystko to jedynie rutyna. Takie to my\u015bli przewija\u0142y si\u0119 przez moj\u0105 g\u0142ow\u0119. Ju\u017c od o\u015bmiu lat tkwi\u0142em w biurokracji. M\u00f3j ca\u0142y \u015bwiat opiera\u0142 si\u0119 wsumie tylko i wy\u0142\u0105cznie na pracy, jedzeniu, \u015bnie, pracy, jedzeniu, \u015bnie. Cz\u0119sto zostawa\u0142em w biurze… Czytaj dalej Kl\u0105twa krwi, cz 2, creepy pasta.<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":308,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[9],"tags":[],"class_list":["post-278","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-creepy-pasty","entry"],"elten_commentscount":4,"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/patesopowiadania.s.elten.blog\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/278","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/patesopowiadania.s.elten.blog\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/patesopowiadania.s.elten.blog\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/patesopowiadania.s.elten.blog\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/308"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/patesopowiadania.s.elten.blog\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=278"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/patesopowiadania.s.elten.blog\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/278\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":328,"href":"https:\/\/patesopowiadania.s.elten.blog\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/278\/revisions\/328"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/patesopowiadania.s.elten.blog\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=278"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/patesopowiadania.s.elten.blog\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=278"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/patesopowiadania.s.elten.blog\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=278"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}